Xingu “Ik liep over het open terrein van de Aldeia en keek naar een rouwende kring van de Yawalapiti-stam, dicht bij de plek waar hun vereerde grote opperhoofd, Pirakuman, begraven lag. Ze zaten rond een open keramische pan op een vuurplaats. Ik merkte iets op dat leek op popcornkorrels die in het rond sprongen. Een van de korrels stopte met springen in de pan, en iedereen barstte in tranen uit van verdriet. Later begreep ik dat dit het afgesneden vingertopje van Pirakuman was, dat sprong in de richting van de wind die kwam uit de Aldeia van de tovenaar, die Pirakuman in een hinderlaag had gelokt en gedood. De impact van dit besef kwam hard bij me binnen en deed de haren in mijn nek overeind staan.

Dit project was een hele inwijding, mijn eigen kleine ‘Heart of Darkness’… Ik werd meegesleept door de betoverende aantrekkingskracht van het magische wereldbeeld. Ik maakte een afspraak om Thay les te geven, de kleinzoon van Pirakuman – een grote inheemse leider – en zoon van Ana Terra. Ik zou de verschillende Kuarups bezoeken, meeslepende rituelen waarin alles samenkomt. Pirakuman en zijn broer Aritana waren twee geweldenaren die me deden herinneren aan de sages van Swarga en Walhalla, en deze sferen. Een ander tijdperk, van vóór het bescheiden heden van Christus die stierf aan het kruis… Ik leerde een wereld kennen waarin magie en gedaanteverwisseling bestaan, een wereld van psychische oorlogsvoering en indrukwekkende worstelvaardigheden in de 3d werkelijkheid… Ik ging begrijpen dat de realiteit wordt gedefinieerd door het dominante paradigma, en dat in het dualisme alle posities van goed en kwaad altijd bezet moeten zijn. Als de ene tovenaar is verslagen, verschijnt er op datzelfde moment een andere. De hele ervaring sloot aan bij een diep, archaïsch weten dat klopte in mijn lichaam, daar waar mijn voorouders zich bevinden, en herinnerde me aan een realiteit die veel levendiger en intenser is dan de alledaagse wereld. Uit dankbaarheid voor de hele ervaring hebben we onze oudste zoon ook Thay genoemd…”